Noviembre (2003) İncelemesi
Film İncelemeleri Sinema

Noviembre (2003) İncelemesi

Achero Manas‘ın 2003 yapımı filmi olan Noviembre (Kasım) dram ve komedi türünde çok güzel bir filmdir. Sanatsal filmler her zaman daha çok dikkatimi çekmiştir. Sanat yönü ağır olan film hemen hemen her sahnesinde gülme krizine sokan aynı zamanda da düşündüren bir baş yapıt.
İspanyol filmlerinin tadını daha çok seviyorum. Çok farklı konular işleniyor. Size tavsiyem bu filmi orijinal dilinde izleyin. O zaman filmin tadını daha çok alırsınız.

noviembre-2003
Hikaye Alfredo adındaki bir genç kendi yaptığı kuklası ile birlikte bulunduğu kasabadan konservatuvar için şehre gelir.
Alfredo, sanatı,sanattan çok memur zihniyetiyle gören hocalarından ve işi gücü para ve eğlence olan arkadaşlarından rahatsızlık duymaya başlıyor.
Filmin bir sahnesinde Alfredo ve tiyatro hocasının konuşmasından ayrı düşüncelerde oldukları ortaya çıkıyor zaten. ‘Sanat sanat için midir?’ sorusu Alfredo’ya yönelince, ‘ Sanat içinde geleceği barındıran bir silahtır’ cevabı çıkıyor.  Oyunculuklara diyecek bir şey bulamıyorum. Başrollerinde Óscar Jaenada, Íngrid Rubio’ nun olduğu filmin gerek müzikleri gerekse konusu olsun filmi özel kılıyor.Beni en çok etkileyen şey ise oyuncuların yaslanmış halinin filmin bazı kısımlarında anlatıcı olarak yer verilmesiydi.

noviembre-3
Tiyatroya bağlı bir grup genç… Bulundukları konservatuvarı terk edip sokaklarda tiyatro yapamaya başlıyorlar. Onlar için para kazanmaktan daha değerli şeyler vardı çünkü. Hayalleri, istedikleri…
Bir istasyonda, metronun içinde veya bir sokakta tiyatro yapan Alfredo ve arkadaşları sonunda parasız kalınca tek çareyi sahneye çıkmakta buluyorlar. Onlara ücretsiz sahneye çıkabileceklerini üstelik bunun için para alabileceklerini söylüyorlar. Alfredo istemese bile sahneye çıkmak zorunda kalıyor. Çünkü artık paraya ihtiyacı var. İstedikleri konuyu ele alabileceklerini söylüyorlar. Oysa bunun bir oyun olduğunu bilmeden Alfredo ve arkadaşları o sahneye çıkıyor. Üstelik devletin onay vermeyeceği bir konu ile.
Filmin sonunda ki Alfredo’nun konuşmasını hâlâ unutamıyorum. Alfredo’nun sanattan yoksun insanlar yüzünden o sahnenin üzerinde asılı duran gölgesi filmin en çarpıcı görüntüsüydü belki de.

noviembre

Salıncakta sahnenin üstünde palyaço kılığında sallanan Şifresi Baza seyirciye doğru bağırır;

“Bizler sanatın kalpleri degiştireceğine inanıyoruz”
“Sanat artık yok”
“Artık sadece sanat ticareti ve tüccarları var”
En çarpıcı repliklerden biri ise filmin bir kısmında;
“Dünyayı değiştirmek istemiştik. Ama perişanca yenildik. Şimdiyse, değişmemek için ben dünyaya direniyorum.”

Filmde kullanılan kostümler çok güzel. Sekiz yıl boyunca amatör tiyatroculuk yapmıştım zamanında. Tiyatroya aşık bir insanım. Bu filmde tiyatronun da konu olması beni çok etkiledi.

Tavsiyem mutlaka izleyin unutmayın.

Düşünceler bayım, silah gibidir. Vurur…

 

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

*

*

*